هنــــوز برايـــــــــش مينويــــــــــسم

همـــــــــــانند کودک نـــابينايـــــــــــي

کــــه هر روز غـــــــذا ميريــــــــــــــزد

بــــــــــــراي ماهـــــــي مـــــــــــــرده اش . . . . .

 سلامتي کارگري که صاحب کارش به نا حق زد تو گوشش

رفت که لباسشو عوض کنه بره خونه اما...

 ياد خرج مادر مريضش افتاد...

ياد اجاره خونه...

جهيزيه دخترش...

شهريه دانشگاه پسرش...

برگشت به صاحب کارش

گفت منو ببخشيد ...

بقیه تصاویر وتوضیحات در ادامه مطلب....

پولدار که باشی

برف بهانه ای میشود برای لباس نو خریدن

با دوستان به اسکی رفتن

تفریح کردن و از زندگی لذت بردن

اما خدا نکند فقیر باشی و برف ببارد

از بیکار شدن پدر کارگرت بگیر

تا غم پاره بودن کفشهایت و چکه کردن سقف خانه ات

چرا باید پول تعیین کند برف نعمت است یا عذاب؟!

مثل گلوله به قصد کشت

آمدی ... زدی ... رفتی ...

 بی آنکه سر بچرخانی ببینی ، شاید هنوز جان داشته باشد شکار !

بقیه تصاویر وتوضیحات در ادامه مطلب...

چقدر دلم ميخواهد نامه بنويسم

تمبر و پاکت هم هست

و يک عالمه حرف

کاش کسي جايي منتظرم بود …  

به حرمت نان و نمکي که با هم خورديم 

نان را تو ببر که راهت بلند است و طاقتت کوتاه 

نمک را بگذار براي من 

که مي خواهم اين زخم هميشه تازه بماند!

بقیه توضیحات وتصاویر در ادامه مطلب...

بـــــــرادر منـــــــ
خـــــــواهر منـــــــ
رفـــــــیق منـــــــــــــ
عـــــــزیز منــــــــــــــــــ
تو را جانـــــــ مادرتــــــــــــــ
پایت را از روی خـــــــون شـــــــهدا بردار ... زیر پایت را ببین خـــــــون شهید حسین پور است که می گفت:
"خواهــــرم سرخــــی خونــــم را بـــه سیاهــــی چـــــادرت بخشیــــــدم...." ســــــــــــرخی خونم یعنی بــــــی تابی حال مــــــــادرم...
ســــــــــــرخی خونم یعنی اشـــك های مدام خواهــــرم... ســــــــــــرخی خونم یعنی غصـــــه های ناتمام پـــــــدرم... ســـــــــــــرخی خونم یعنی بی قـــــراری های بــــــرادرم... سیاهــــی چــــادرت یعنی
فـــقـــــــط...فــــــقــــط...فـــــــقط حــــجـــابــــــــ .......................................... ..

زیر پایت را ببین خـــــــون شهید کاظمی است که می گفت :
یک تابلو در خیابان ولیعصر بزنید و بنویسید :
مردم، شهدایی که در جنگ شـــــــهید شدند فردای قیامت جلوی شما را میگیرند و می گویند ما از شما طلبکاریم و شکایت داریم ...............................................

پایت را از روی خـــــون شــــــهدا بردار زیر پایت را ببین خون شهید مهدی باکری است.. او که شهردار بود و بجای ریاست همراه کارگران زمین اسفالت میکرد و عرق می ریخت و می گفت :
می خواهم با نفســــــم مبارزه کنم. ......................................... ..

پایت را از روی خـــــــون شهــــــدا بردار زیر پایت را ببین خون شهیدحســــــن باقری است.. او همان است که می گوید :
بالاتر از سیاهی ، سرخی خون شهدا است.. قوه محرکه شما باید خون شهدا باشد.. ......................................... ..

پایت را از روی خـــــــون شهـــــــدا بردار زیر پایت را ببین خون شهید کـــــــریمی است که پس می زند خانه سازمانی ای را که از سمت سپاه به او داده اند. ......................................... ..

پایت را از روی خون شهدا بردار زیر پایت را ببین خـــــــون شهـــــــید متوسلیان است که می گفت:
من جنایات و هتک حرمت دختران و زنان شهر صیدا را فراموش نمیکنم و این همان بغض فروخفته من است و لاغیر.... ......................................... ..

پایت را بلند کن ببین پا بروی خون چه کسانی گذاشته ای...

بــــیرون نـــمیرود زدلــــم شــــــوق دیــــدنت

تــــا لحظـــه ای کـــه روحـــم از ایـــن تـــن بــــدر شـــــود

قیافه دلیل بد یا خوب بودن آدم ها نیست ها ،
ولی این وهابی ها چرا این شکلی هستند؟!!××!!
(لطفا اگه نظر می دید با کمال ادب و منطق)

بخدا باید از اینا یاد بگیریم توی کشوری که اسلام واژه مبهمی!!! براشون اینجوری دارن تبلیغ میکنن اونم تبلیغ فردی!!!
ولی خدایی توی کشور خودمون اگه ما جای این دو نفر بودیم همچین کار فرهنگی و دینی رو می رفتیم جلوی کسانی انجام بدیم که نماز و دین و خدا پیغمبر براشون یه عمل مبهم ؟

یزیدیان سبزپوش با گوساله های سامری که ساخته بودند گمان می کردند می توانند از واقعه ای که باعث شد تا روح شهادت طلبی و استکبارستیزی و امر به معروف را در جهان طنین انداز کرده بود انتقام بگیرند.

از این رو در عاشورای سال 88 شمسی در صف یزیدیان سال 61 هـجری قمری قرار گرفتند و تا توانستند با خوی وحشیگری همان جنایات را تکرار نمودند.

اما این بار مردم  به ندای هل من ناصر ینصرنی نایب امام زمان خود لبیک گفتند و با درک واقعه عاشورا و هدف والای امام حسین (ع) به خیابان ها آمدند و یزیدیان سبز پوش را از میدان به در کردند.

زخمی که بر بدنه فتنه گران یزیدی صفت از سوی امام حسین (ع) وارد شده بود به زخم چرکین کینه تبدیل شد و کم کم این زخم چرکین در سال 92 و 93 سر باز کرد.

یزیدیان سبز پوش برای انتقام از واقعه عاشورا ابتدا نوک نیزه ها را به سمت مداحان کشور نشانه گرفتند و با شایعه سازی های متعدد مانند دریافت پول های کلان و وضع زندگی خوب و غیره قصد در تخریب چهره مداحان کشور نمودند.

سپس شروع به سنگ اندازی به سمت خیمه های عزاداری نمودند با زدن حرف هایی مانند چرا زنجیر میزنید بلکه بیاید زنجیری از دست کسی باز کنید و یا چرا در مجالس هزینه برای پخش غذا صرف می کنید و ... قصد آتش زدن خیمه های عزا را داشتند.

اما در اقدامی جدید تیر های سه شعبه را به سمت پیام عاشورا  که همان امر به معروف است گرفتند و قبل از محرم با اسید پاشی به چهره ناموس کشور و ربط دادن آن به امر به معروف قصد در تضعیف پیام عاشورا نمودند.

ولی وقتی یزیدیان سبز پوش دیدند با این اعمال نمی توانند شور و اشتیاق مردم نسبت به امام حسین (ع) را کم کنند تصمیم بر نفوذ به مراسمات را گرفتند و با برگزاری حسین پارتی و تجمع دختران و پسران و انجام رفتار های زننده و رکیک و مصرف مشروبات الکلی تلاش کردند تا از درون این شور حسینی را کمرنگ کنند.

پیام ما به یزیدیان سبزپوش این است که شما هرگز نمی توانید واقعه ای که از پیش بشارتش از پیش به آدم، نوح، ابراهیم، اسماعیل، سلیمان، موسی، عیسی و پیامبر خاتم (ص) رسیده بود را برای رسیدن به مقاصد شومتان در اذهان مردم تخریب نمایید.

اما دلیل کینه فتنه گران بخاطر این است که این انقلاب با الگو گیری از قیام امام حسین (ع) شکل گرفت و خون هایی برای بقای آن مانند شهدای کربلا ریخته شد و امروز این نسل نیز با الگو گیری از همان واقعه روح شهادت طلبی را زندگه نگه داشته است و نخواهند گذاشت یزیدیان دوباره آب بر سپاه حق ببندند.

سلام آقا جان. تمام احساسم را در کاسه ای پر از اشک برایت آورده ام. بنگر اینجا دلی روشن می شود به نور آسمانی که هر روز اذن دخول خورشیدش را از شمس الشموس خراسان می طلبد...

هوای تو هوای تازه ای نیست آقاجان، ما عمریست هوایی توایم و تو برایمان از همه آشناتری. آشناتر از آنکه بغض هایمان را در کنار درب طلایت می شکنیم و های های ...

و تو مرا به میهمانی نگاه های عاشقانه شکسته در میان آینه های آستانت می خوانی و من کفش ها را در سرزمین مقدس تو بر دست می گیرم و دلم را راهی نگاهت می کنم رضا جان...

و چه زلال بود اشک های جوانی پر از گناه و پدری دل شکسته و شانه هایی که می لرزید در کنار حق حق پیرمردی که از کودکی بغض دیدن حرمت را در صندوقچه دلش پنهان کرده بود...

بگذار برگردیم اول سطر... سلام آقاجان. باز منم. همان که از غربت زمانه خسته و از دنیا بریده است. همان که عمریست راه گمشده اش را در حرم تو پیدا می کند. همانکه دیوار های آستانت او را ازروی اشک هایش می شناسند. اینبار دل شکسته ام چند؟